Chinese Riddles: Dinko Telećan

January 20, 2017


Dinko Telećan is that quintessential globetrotter every one of us would like to be (or at least we had once dreamed of becoming). He travels light, but what he sees, hears, smells, and experiences gets condensed into the honey of his writing. He braves every hardship of a tedious journey for our benefit and transforms even the most mundane into beautiful. His travelogues offer philosophical, spiritual, and aesthetic discoveries that take the reader on a journey within. “The written and uttered words always somehow catch you,” says Dinko in one of his interviews and adds: “Words have consequences, although sometimes they seem to fall into the abyss.”


“Kitajske pitalice” (“Chinese Riddles”) is a poem Dinko wrote in September of 2016 on a journey across China. Here we present it in its Croatian original, along with the English translation. The sound of a Buddhist gong can be recognized while following the rhythm and sounds of these riddles, riddles that have answers blossoming out of them in every direction of thought.


Dinko Telećan (born 1974 in Zagreb) published 10 books of poetry and prose. In 2013, he received the European Poetry Prize. His translations of English and Spanish texts into Croatian have won awards.


Chinese Riddles


                        what should be gained has not yet been gained
                           what should be lost has long since been lost

                                                                                         Hai Zi



       I loiter through an untranslatable empire
       where four is the number of death
       and dark thoughts are covered with a red cloak
       (the hotel has no fourth floor
       and there’s no place for pessimism at the table)

       I know less than nothing
       I don't know how to eat nor speak
       I don't know how to love here
       nor how to plant a plum tree
       (but what do I know of these things anyhow?)

       during their break the workers at Great Wall Motors
       sit and observe a flower in a vase on a table
       on the long white empty table
       they sit and keep quiet amidst the factory hum – 
       can you hear in it
       the mother of ten thousand things?
       (is ten thousand more than four?
       is red different from black?)

       in the shadow of the monster made of floors (without the fourth)
       in the park domed with smog
       two old women exercise
       their movements excruciatingly slow
       thousands of summers old
       (who’s exercising, who’s just watching?)

       I drink from a dragon’s well
       not knowing where the dragon is
       nor where the well is
       (even if they are not there I drink
       even if they are I continue)

       an airplane collides with a butterfly 
       falls into the dragon’s jaws
       transforming into a bursting syllable
       (will I be able to think in syllables
       to draw while writing
       create while eating
       exhale while breathing in fire?)

       sky’s brightness keeps it from falling down
       while on the silky strings of this poem
       the butterfly’s life slowly dangles 



       gliding on a bicycle across Binhai
       like on a newly risen dough
       on a rolled rice flour noodle 
       I reach two thoughts:
       China is smaller than Lao Tzu’s fingernail
       everything is always and everywhere possible:
       these are good thoughts to start a day with
       improvised delicacies for the end of life
       or our current station

       a little ant
       who doesn’t know how to ant out
       of his antness

       slither glidingly
       out of one’s own-ness
       think ourselves out
       of every possible condition 
       (is that what the little ant wants?
       does he dream that he’s a dragon
       who bursts into everything-ness?)



       almost nothing’s old in this ancient country
       erased traces, swept up ashes 
       and yet it is as if something erupts from below
       and that same something plummets from above
       something that surely cannot
       and should not be named
       something that acts without acting
       unborn something that undoes the knots
       and opens the gates with their soft palm
       a water that flows into everything
       some dust that permeates everything
       a never obsolete something that keeps coming back
       something unstoppable that doesn’t even move
       and lets out a sound when you stay sagely silent
       and you don’t look up nor down nor even in between
       - have you ever been quiet and watched?



       if there were no laughter Tao wouldn’t be what it is
       says Tao grimly, then grins

       while Mao smiles deceptively
       (so it seems to me)
       Mao is the absent Tao
       (so it seems to me)
       Mao monitors The Square of Heavenly Peace
       his face rustles on bills:
       a deceptively smiling currency
       spreading across the square and the world
       an icon to wiseguys who with names
       cover what is unnamable 
       (am I imagining this?)



       the thoughts come to me
       about my big country
       that decorates its war
       loves its magnificence 
       and again chooses to be ruled 
       and chooses any old war 

       I say to these thoughts:
       here I eat spicy dumplings
       and drink hot instructions
       and cannot stomach you
       neither from afar nor from up close 

       and the thoughts reply:
       my, aren’t you a smug one
       in an instant you see yourself as a dragon
       and your antness still you did not digest:
       a dragon whose fire is like that of a small lighter
       unquestionably made in China

       (should I shut up or have the last say?
       or should I wait for them to tell me:
       know, dragon, you haven’t even ranked among
       the first ten thousand beings?)  



       Lao knew this to be true:
       The sky and the earth are not biased
       And they see ten thousand beings as straw dogs
       (do you know how to love straw dogs?
       do you know how to die for straw dogs?)

       Lao knew this to be true too:
       true words are not beautiful
       beautiful words are not true
       (can you give up on beautiful words?
       can you inject them into your veins and bleed out
       so that no one can see it?)

       now that I have died so beautifully and eloquently 
       it pulsates in me as never before
       (are you heading to a dead life again?)



       born in a skyscraper 
       I now observe the skyscrapers of Binhai:
       observe my stillbornness

       born when this was nothing but a desolate salty soil
       before Deng Xiao Ping set foot on it
       to say:
       let there be a new city by this sea

       and I observe this newly minted city
       I’m salty like blood
       and desolate as a half-built building
       an unexplained skeleton
       desolate until I remember
       a pair of sparkling eyes
       (unquestionable undoubtable untranslatable eyes)
       that are my sea
       the salt of my desolation

       when they close

       so closes my book 


                        Tianjin, Binhai, September 2016


kitajske pitalice


                        što ima se dobiti još nije dobiveno
                        što ima se izgubiti davno je izgubljeno

                                                                                Hai Zi


        bazam neprevedivim carstvom
        gdje je četiri broj smrti
        a tamne misli zastiru se crvenim plaštom
        (u hotelu nema četvrtog kata
        za stolom nema pesimizma)

        znam manje od ničega
        ne znam jesti ni govoriti
        ne znam kako se ovdje voli
        i kako se sadi šljiva
        (što i drugdje znam o tome?)

        u pauzi radnici Great Wall Motorsa
        sjede i gledaju cvijet u vazi na stolu
        na dugom bijelom praznom stolu
        sjede i šute usred buke postrojenja –
        čuje li se usred nje
        majka deset tisuća stvari?
        (je li deset tisuća više od četiri?
        je li crveno drukčije od crnog?)

        u sjeni nemani od svih tih katova (bez četvrtog)
        u parku nadsvođenom smogom
        dvije starice vježbaju
        strašno sporim pokretima
        starim deset tisuća ljeta
        (tko vježba a tko gleda?)

        pijem iz zmajevog vrela
        a ne znam ni gdje je zmaj
        ni gdje je vrelo
        (i ako ih nema pijem
        i ako ih ima nastavljam)

        avion se sudara s leptirom
        pada u zmajeve ralje
        i pretvara se u jedan praskavi slog
        (hoću li moći misliti u slogovima
        slikati dok pišem
        stvarati dok jedem
        izdisati dok udišem vatru?)

        vedrina neba priječi da ono padne
        a na svilenim nitima ove pjesme
        polako se njiše leptirov život

        klizeći biciklom po Binhaiju
        kao po netom uskislom tijestu
        po razvučenom rezancu od rižina brašna
        prispijevam do dvije misli:
        Kina je manja od Lao Ceova nokta
        sve je uvijek i svugdje moguće:
        to su dobre misli za početak dana
        improvizirane đakonije za kraj života
        ili trenutačni terminal

        jedan mali mrav
        koji iz svoje se mravosti
        ne zna izmraviti

        klizeći iskliznuti
        iz svake svoje -osti
        misleći se izmjestiti 
        iz svake svoje zadatosti
        (zar to hoće mali mrav?
        zar sanja da je zmaj
        i rasprskava se u svestvo?)

        skoro ničega starog u toj prastaroj zemlji
        izbrisani tragovi pometen pepeo
        a ipak kao da nešto kulja odozdo
        i to isto nešto strmoglavljuje se odozgo
        nešto što se naravno ne može
        i ne smije imenovati
        nešto što djeluje bez djelovanja
        nerođeno nešto što razvezuje uzlove
        i otvara dveri mekim dlanom
        neka voda koja u sve se ulijeva
        neki prah koji u sve prodire
        nešto nezastarivo što uporno se vraća
        nešto nezaustavljivo što se uopće ne kreće
        i oglasi se kad znalački šutiš
        i gledaš ni gore ni dolje ni između
        – jesi li ikada šutio i gledao?

        da nema smijeha Tao ne bi bio što jest
        reče Tao smrknuto pa se naceri

        a Mao se smiješka prijetvorno
        (tako mi se čini)
        Mao je odsutni Tao
        (tako mi se čini)
        Mao nadzire Trg nebeskog mira
        i lice mu šušti na novčanicama:
        prijetvorno nasmiješena moneta
        koja širi se diljem trga i svijeta
        ikona mudrijaša što imenima
        zastiru neimenjivo
        (zar samo mi se čini?)

        nadođu mi tako i misli
        o mojoj velikoj zemlji
        koja kiti svoj rat
        koja voli velikost svoju
        i sada opet bira vlast
        i makar kakav rat

        kažem tim mislima:
        ovdje jedem ljute valjuške
        i pijem ljute pouke
        pa nemam želuca za vas
        ni iz daljine ni iz blizine

        a te će misli na to:
        mnogo si nam ohol
        u hipu si umislio da si zmaj
        a još ni mravost svoju nisi probavio:
        zmaj komu je vatra ko u omanjeg upaljača
        neupitno kineske proizvodnje

        (da odšutim ili da moja bude zadnja?
        ili da čekam da mi još kažu:
        znaj, zmaju, da se još ni u deset tisuća bića
        nisi uvrstio?)

        Lao je ovo znao:
        Nebo i Zemlja nepristrani su
        i vide deset tisuća bića kao pse od slame
        (umiješ li voljeti pse od slame?
        umiješ li umrijeti za pse od slame?)

        Lao je još i ovo znao:
        istinite riječi nisu lijepe
        lijepe riječi nisu istinite
        (umiješ li se odreći lijepih riječi?
        umiješ li ih ubrizgati u vene pa iskrvariti
        tako da to nitko ne vidi?)

        sada kad sam lijepo i rječito umro
        u meni pulsira kao nikad
        (ali zar ćeš opet u mrtvi život?)

        rođen sam u neboderu
        i sada gledam nebodere u Binhaiju:
        gledam svoju mrtvorođenost

        rođen sam kad ovdje bješe pusta slana zemlja
        prije no što Deng Xiao Ping stupi na nju
        pa reče:
        neka bude novi grad uz ovo more

        i gledam taj grad ispod čekića
        i slan sam kao krv
        i pust kao nedovršena zgrada
        kao neobjašnjeni kostur
        pust sve dok se ne sjetim
        jednog para iskričavih očiju
        (neupitnih nepobitnih neprevedivih očiju)
        koje moje su more
        sol moje pustoši

        kad se one sklope
        i moja se knjiga sklapa


                        Tianjin, Binhai, rujan 2016. 


(Translation by NGORwDAC)

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

ZiN Daily is published by ZVONA i NARI, Cultural Production Cooperative

Vrčevan 32, 52204 Ližnjan, Istria, Croatia

OIB 73342230946

ISSN 2459-9379

Editors: Natalija Grgorinić, Ljubomir Grgorinić Rađen & Ognjen Rađen


Copyright © 2017-2018, ZVONA i NARI, Cultural Production Cooperative

The rights to all content presented at belong to its respective authors.

Any further reproduction or dissemination of this content is prohibited without a written consent from its authors. 
All Rights Reserved.

The image of Quasimodo is by French artist Louis Steinheil, which appeared in  the 1844 edition of Victor Hugo's "Notre-Dame de Paris" published by Perrotin of Paris.


are supported by:

ZVONA i NARI - Library & Literary Retreat - Vrčevan 32, 52204 Ližnjan, Croatia - + 385 99 232 7926 - - (c) 2011.-2018.