The Long Now: James Meetze

November 22, 2017

 

 

ZiN's writer-in-residence in November of 2017 is James Meetze

the author of three books, including Phantom Hour and Dayglo, which was selected by Terrance Hayes for the 2010 Sawtooth Poetry Prize, both published by Ahsahta Press. He is editor, with Simon Pettet, of Other Flowers: Uncollected Poems by James Schuyler (Farrar, Straus & Giroux, 2010). James lives in San Diego, where he is a professor of creative writing and film studies at Ashford University. In collaboration with Ken White he writes for film and television.

Poetry of James Meetze which we here bring you in its English original and the very first translation to the Croatian language employs the code of Greek mythology along with an intricately structured system of metaphors to relay an authentic marvel in the miracle of life.    

 

Gost svratišta ZVONA i NARI u studenom 2017. kalifornijski je pjesnik iz San Diega James Meetze. Do sad je objavio tri zbirke poezije, a pri sveučilištu Ashford podučava kreativno pisanje i filmologiju. S velikim zadovoljstvom preveli smo Jamesove najnovije stihove koji su dio zbirke u nastajanju. Grčka mitologija, gramatika kao sustav i preduvjet komunikacije, ljubavna intima i metafizička pitanja o onome što nas očekuje nakon završetka stanja koje poznajemo pod nazivom život nude dinamičnu mrežu susreta značenja jednog filozofski znatiželjnog i estetski primamljivog autorskog izraza. Gramatika duše ispisuje se kroz veo šifriranih poruka antičkih proročanstva pri čemu neuroze našeg vremena otkrivaju autentičnu želju da smo još sposobni, još žedni zanositi se čudom života.  

 

 

 

 

 

THE LONG NOW 9 (EIDYIA)

 

In the internet’s too many faces

an algorithm suggests

prophesy. 

 

          Grammar is a way 

          of knowing. 

 

A clause arrives 

to meet you in the air-

like afternoon, punctuated 

by friend requests. Ding!

          

          A name is not enough

          to know its person.

         

The particles

around our performance

iridesce. 

 

A measure

of immeasurable matter

the body’s tether 

to the soul

and time

until we know.

 

 

 

DUGO SADA 9 (EIDIJA)

 

U premnogim licima interneta

jedan algoritam sugerira

proročanstvo.

 

          Gramatika je način

          znanja.

 

Rečenica stiže

da te susretne u zraku -

poput popodneva, s interpunkcijom

zaprimljenog zahtjeva za prijateljstvom. Cin!

 

          Ime nije dovoljno

          da bi se poznavala osoba.

 

Čestice

oko naše izvedbe

sjaje duginim bojama.

 

Mjera

nemjerljive tvari

spona tijela

s dušom

i vremenom

dok ne spoznamo.

 

 

 

 

THE LONG NOW 10 (VESPERS)

 

She in the shadowlight          

whispers something

the prima materia 

is not the soul of the world          it is

the stuff the world is made of          

                     the quintessence.

Whatever          to do about it

To sing an evensong into dark          

matters, does it not.          

          All the voices shades 

                    Persephone carried over

into fields, vision          peripheries of thought.

It is not the law of the land, but the land 

from which the law erupts of its dormant bulb

                    dimwitted winter light.

          She turns back to the golden hour

where the image is and isn’t a body

moving freely          between states.          

          My wife

twice dead in the mind          

makes room for a better story

in the afterlife          transformed          

into energies

allowing for love

to enter like a fucking knockout 

neither telegraphed          nor expected.          

          Taking this fall, however

like Icarus          was already written

into our code.          

Science might say          

                    we are programmed

we are predisposed to wonder          to joy.

          It is found

even in the nanotechnology          

emotions are made of

                    you feel me?          

          Adjectives for eyes

the O in soul          no one really understands

because it isn’t to be understood          but felt

like astonishment          

or fire          

          or fear         

                    or tide.  

 

 

 

DUGO SADA 10 (VEČERNJE MOLITVE)

 

Ona u svjetlu sjene
nešto šapuće
praiskonska materija
nije duša svijeta                           već je
tvar od koje je svijet napravljen
                                                bit.
Štogod               činili u vezi s tim
Zapjevati večernju molitvu u tamu
važno je, zar ne.
           Sve boje glasova
                  Perzefona je prenijela
u polja, viziju          periferiju misli.
Nije zakon zemlje, već zemlja
iz koje zakon prokulja kao iz uspavane lukovice
                    u tupu zimsku svjetlost.
           Ona okreće leđa zlatnom satu
gdje slika jest i nije tijelo
u slobodnom pokretu   između stanja.
           Moja supruga
dvaput preminula u mislima
ostavlja mjesta za bolju priču
u životu poslije smrti   transformirana
u energije
dozvoljavajući ljubavi
da uđe kao jebeni nokaut
ni najavljen         ni očekivan.
          Ipak, ovaj je pad
poput Ikarova     već upisan
u naš kod.
Znanost bi rekla
          programirani smo
predodređeni za čudo    radosti.
      Već je i

nanotehnologija otkrila da
emocije su sačinjene od
                   međusobnog shvaćanja.
       Pridjeve za oči
U u duši            nitko zapravo ne razumije
jer se ni ne treba razumjeti      već osjetiti
poput ushita
ili vatre
             ili straha 
                             ili plime. 

 

 

      

 

 

THE LONG NOW 11 (THE UPPER AIR)

 

Choosing one last daylight’s blindness          her one foot 

           by the gloomy king still held

                     she leaned into that which isn’t matter          

                               but some kind          of psyche

and fell.   

 

A sunray arrives on the body

a lightblinded eye. 

I turn to the leaflost trees 

through which the same sun

creates my shadow’s behavior.

 

We know Persephone          is the idea of germination

not actual descent into earth          

but every seed          we know to linger in the soil

           among the warm, black materials

                     is real life, waiting for its spring.

Still the air          still the dark          still the mirrored

           presentation and sacrifice of sight          light and no light

           each companion an opposite         

           each word a world          to embody empirically 

                     to articulate things experienced in time

                     like breath          like seeing 

                     two lives suddenly engaged.        

When we come up for air          we are reverent

each breath an enantiodromia

           each takes in what the other releases

           encrystalled, ritually, in what negative space

           symbolizes          the chalice between bodies 

           the vessel perpetually filled

                     by what can never logically fill it.

 

 

 

DUGO SADA 11 (ZRAK GORE)

 

Birajući posljednje sljepilo dana          njezino stopalo
      još uvijek uz turobnog kralja
           naslonila se na nešto što nije tvar
                 već neka vrst         psihe
i pala.

 

Zraka sunca stiže na tijelo
svjetlom zaslijepljeno oko.
Okrećem se ogoljelim stablima
kroz grane kojih ono isto sunce
oblikuje ponašanje moje sjene.

 

Znamo da je Perzefona        pojam nicanja
ne stvarnog poniranja u zemlju
no svako sjeme        koje znamo da čuči u tlu
       među toplim, tamnim supstratima
             predstavlja pravi život što čeka svoje proljeće.
Ipak zrak           i mrak             i zrcalna
         predstava i žrtva vida             svjetlo i njegov izostanak
         svaki par svojoj suprotnosti
         svaka riječ svijet         da empirijski utjelotvori
                    izrazi ono što smo iskusili u vremenu
                    poput daha        poput viđenja
                    dva života u iznenadnom srazu.
Kad izronimo po zrak             puni smjernog štovanja
svaki nam udah enantidromija
         svatko od nas udiše ono što drugi izdiše
         kristaliziran, ritualno, u onome što negativni prostor
         simbolizira        kalež između dva tijela
         posuda neprestano punjena
                    onim što je, po zakonu logike, nikada ne može napuniti.


 

 

 

 

THE LONG NOW 12 (EURYDICE)

 

The air tells me so: I am far back in time.

I am visitor, outside of time, and I am visited 

in this way, by opposites: voice and glass, 

then and pain, other and underworld. 

 

In the porous boundary, vocatives appear

       then disappear into the visitor’s name as vapor.            

 

They are intimate and translated          are what feels 

like another’s voice          a secret safe in the ear, filling

my cup          over and over.

 

To recur, a thing must be emptied, 

must be poured back into. 

 

       Its edge, the edge of a world I wear,

       the sun falls from it, the din

       of lives rushing past other lives,

       then a form and its shadow collide.             

 

Where before a body, a burden, now cloud-shapes;

          a ghost opens into a spell.

We fall too often entranced into the mortal world’s sleep

          forget ether          favor order

forget the psychic body          to argue for some small

space or thing          to take and consume          so why not

continue holding on          to this dimension       

the plaintive hem of your winter coat. 

 

Vanquished winter never comes          remember rings

trilling birds still trill in the green, still feed 

on scatter          love’s translucent blanket          fallen hair

come back through time          to visit now.

 

The veil between us

as sheer as rainwater 

on my white car’s hood

weightless yet drawn together

by nature’s first force.

The gravity 

of my love’s song

brings everything          

but me

toward him. 

 

 

 

DUGO SADA 12 (EURIDIKA)

 

Zrak mi govori: Zaostala sam u vremenu.

Posjećujem, izvan vremena, i posjećena sam

na isti način, suprotnostima: glas i staklo,

onda i bol, drugi i podzemni svijet.

 

U poroznim ograničenjima pojavljuju se vokativi,

       da bi nestali u imenu posjetitelja poput izmaglice.

 

Intimni su i prevedeni        podsjećaju

na glas nekog drugog       tajna pohranjena u uho, puni

mi čašu            opet i opet.

 

Da bi se ponovila, stvar se mora isprazniti,

mora se uliti natrag.

 

       Rub je, rub svijeta koji nosim,

       sunce s njega spada, buka

       života što brzaju kraj drugih života,

       tada se sudare oblik i njegova sjena.

 

Kada se ispred tijela, teret, oblikovan u oblake;

           duh otvara u čaroliju.

Prečesto u transu padamo u smrtni san svijeta

           zaboravimo eter        izaberemo red

zaboravimo duhovno tijelo          kako bismo raspravljali oko nekog malog

prostora ili neke nevažne stvari        koju ćemo uzeti i trošiti        stoga, zašto ne

nastaviti istrajavati           do dimenzije

otužnog ruba tvog zimskog kaputa.

 

Pobjeđena zima nikada se ne vraća        sjeti se prstenja

kliktavih ptica što još uvijek klikću u zelenilu, još se uvijek hrane

razbacanim ostacima         sjajne ponjave ljubavi         otpale kose

vrati se kroz vrijeme       da bi sada posjetio.

 

Veo između nas

oštar kao kiša

na poklopcu motora mog bijelog automobila

bez težine smo, a ipak privučeni jedno drugom

prvom silom prirode.

Gravitacija

moje ljubavne pjesme

donosi sve

osim mene

k njemu.

 

 

 

 

CURTAILED

 

Ended as to en-dead 

to close a life.

What then opens after?

 

A supernova’s proof

loosed throughout 

the interstellar medium

 

like a spate of words

populates 

the comment thread

 

of one body politic

or another.

 

+

 

A mirrored door

conceals an unknown

organizational fold 

behind the known, or 

what we want to see.

 

+

 

In the space between

the road and the curb

in the space of memory

 

an arm of husky shadow

lifts off, up into the sun

 

as my father dispatches 

a rattlesnake’s head 

from the rivulet of its body

with a shovel.

 

+

 

Orpheus, too

lost his head

and went on

uncoiling a rope

of expletives

anyway.

 

 

 

ODSJEČENO

 

Privesti kraju kao približiti smrti

kako bi se završio život.

Što potom započinje?

 

Dokaz supernove

raspršen kroz

međuzvjezdani prostor

 

poput poplave riječi

koje nastanjuju

zajedničku misao

 

jedne politike tijela

ili druge.

 

+

 

Vrata s ogledalom

skrivaju nepoznati

organizacijski sloj

iza poznatog, ili pak

onog što želimo vidjeti.

 

+

 

U prostoru između

ceste i ruba

u prostoru sjećanja

 

ruka grlene sjene

podiže se prema suncu

 

dok moj otac odsjeca

glavu čegrtuše

s kolobara njezina tijela

lopatom.

 

+

 

I Orfej je

izgubio glavu

pa nastavio

odmotavati konope

psovki

unedogled.

 

 

 

 

S engleskog na hrvatski jezik preveli: Natalija Grgorinić i Ognjen Rađen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

ZiN Daily is published by ZVONA i NARI, Cultural Production Cooperative

Vrčevan 32, 52204 Ližnjan, Istria, Croatia

OIB 73342230946

ISSN 2459-9379

Editors: Natalija Grgorinić, Ljubomir Grgorinić Rađen & Ognjen Rađen

 

Copyright © 2017-2018, ZVONA i NARI, Cultural Production Cooperative

The rights to all content presented at www.zvonainari.hr belong to its respective authors.

Any further reproduction or dissemination of this content is prohibited without a written consent from its authors. 
All Rights Reserved.

The image of Quasimodo is by French artist Louis Steinheil, which appeared in  the 1844 edition of Victor Hugo's "Notre-Dame de Paris" published by Perrotin of Paris.

ZVONA i NARI

are supported by:

ZVONA i NARI - Library & Literary Retreat - Vrčevan 32, 52204 Ližnjan, Croatia - + 385 99 232 7926 - zvonainari@gmail.com - (c) 2011.-2018.