Velika vatra: Branislav Živanović

 

Pjesma Velika vatra Branislava Živanovića bila je u konkurenciji za ZiN nagrade.

 

Branislav Živanović (1984, Novi Sad), osnovne i master studije završio je na Odseku za komparativnu književnost Filozofskog fakulteta u Novom Sadu. Piše poeziju, esej i književnu kritiku. Objavio je tri knjige poezije: Pogledalo (2010) [„Brankova nagrada“], Crno svetlo (2012) i Sidro (2017). Jedan je od urednika portala za književnost, filozofiju i društvenu teoriju, Rizom. Živi i radi u Novom Sadu.

 

Branislav o svojoj poetici: "U mojoj poeziji može se prepoznati neosimbolističku poetiku koja se preseca sa formom savremenog jezika i komunikativnošću. Moja misao i slikovnost proizilaze iz ovakve prakse. Pevati znači stvarati jezičke skulpture, preplitati se sa jezikom u gotovo taktilnom dodiru, kretati se od izraza prema slici i pojmu i nazad, postavljajući jezičke zamke za neočekivane, iščašene uvide. Imaginiram dogme i dokse savremenog sveta, reperkusije tehnološkog univerzuma i njegove društvene konsekvence. Prisutna je refleksija o položaju stvaralačkog jezika u modernom društvu, o pitanju pesničke vokacije, moći i nemoći poezije. U mojim pesmama jezik i svet se ne poklapaju, već se prožimaju, prolaze jedno kroz drugo kao mreža kroz vodu, ali ovom mrežom on zahvata uvide o egzistencijalnom iskustvu pojedinca, o samoći, anksioznosti i nasilju kome je čovek izložen, kao i statusu pesništva u ovakvom svetu."

 

 

 

VELIKA VATRA

 

 

Zapaliću veliku vatru

u zarđalom buretu otkotrljanom

na sredinu košarkaškog terena.

 

Prekriću otvor belinom hartije,

pohraniti ždrelo tako da se preliva,

i najzad pobediti u infantilnoj igri.

 

Pohraniću sa rukama u plamenu

rukopise koji nisu umeli da svetle,

pesme sklupčane oko toplog stiha.

 

Goreće veličanstveno crne linije reči,

pucketati redovi užarene sintakse,

rasipati strofe u morfologiji dima.

 

Presuću sivi pepeo u srebrnu urnu

i postaviti je na policu sa knjigama,

obnoć gatati perom i posipati se po glavi.

 

Želim da nahranim veliku vatru,

neka bude veče šestog dana u godini1,

da niko nešto ne bi posumnjao.

 

 

 

 

16. januar, Badnji dan – dan uoči Božića prema gregorijanskom kalendaru. Naziv Badnji dan dobio je prema badnjaku koji se na taj dan seče i pali. Badnjak je grana a ili mlado drvo hrasta koje se obredno nalaže na vatru domaćeg ognjišta ili ispred kuće na Badnje veče.

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

ZiN Daily is published by ZVONA i NARI, Cultural Production Cooperative

Vrčevan 32, 52204 Ližnjan, Istria, Croatia

OIB 73342230946

ISSN 2459-9379

Editors: Natalija Grgorinić, Ljubomir Grgorinić Rađen & Ognjen Rađen

 

Copyright © 2017-2018, ZVONA i NARI, Cultural Production Cooperative

The rights to all content presented at www.zvonainari.hr belong to its respective authors.

Any further reproduction or dissemination of this content is prohibited without a written consent from its authors. 
All Rights Reserved.

The image of Quasimodo is by French artist Louis Steinheil, which appeared in  the 1844 edition of Victor Hugo's "Notre-Dame de Paris" published by Perrotin of Paris.

ZVONA i NARI

are supported by:

ZVONA i NARI - Library & Literary Retreat - Vrčevan 32, 52204 Ližnjan, Croatia - + 385 99 232 7926 - zvonainari@gmail.com - (c) 2011.-2018.